Αριθ. πρωτ.: Φ.10041/17154/670 - 28/9/2011

ΘΕΜΑ: Αναγνώριση χρόνου άσκησης δικηγορίας.

 

Απαντώντας στα αριθ. 30969/14-7-2011 και 30976/14-7-2011 έγγραφά σας, καθώς και στο αριθ. 30462/12-7-2011 έγγραφο με το οποίο μας διαβιβάσατε απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής Νομικών η οποία λήφθηκε κατά την 129η/6-7-2011 συνεδρίαση, σχετικά με την αναγνώριση του χρόνου άσκησης δικηγορίας και τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος με συνυπολογισμό του χρόνου αυτού, μετά την ισχύ του ν.3863/2010, και σε συνέχεια του αριθ. Φ.10041/10451/451/16-6-2011 εγγράφου μας, σας γνωρίζουμε τα εξής:

1. Οι ασκούμενοι δικηγόροι και δικαστικοί επιμελητές έχουν το δικαίωμα να ασφαλιστούν στον Τομέα Ασφάλισης Νομικών κατά τη διάρκεια της άσκησής τους. Ο χρόνος αυτός είναι χρόνος πραγματικής ασφάλισης και μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για θεμελίωση είτε για προσαύξηση του ποσού της σύνταξης, χωρίς περαιτέρω περιορισμούς.

Όσα από τα ανωτέρω πρόσωπα δεν ασφαλίστηκαν κατά τη διάρκεια της άσκησης, μπορούν με αίτησή τους, που υποβάλλεται οποιαδήποτε χρονική στιγμή, να αναγνωρίσουν το χρόνο αυτό, με καταβολή των προβλεπόμενων εισφορών. Στην περίπτωση αυτή, όμως, ο χρόνος άσκησης, όπως όλοι οι αναγνωριζόμενοι χρόνοι ασφάλισης, είτε πραγματικοί είτε πλασματικοί, δεν ανάγεται στο χρόνο πραγματοποίησης της εργασίας, και είναι θεμελιωτικός μόνο μετά την εξαγορά και ολοσχερή εξόφληση της οφειλής για την αναγνώριση (σχετική η 48/2007 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους). 

Συνεπώς, για θεμελίωση ή κατοχύρωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος μέχρι 31/12/2010, συνυπολογίζεται μόνο ο χρόνος άσκησης που έχει αναγνωριστεί και εξοφληθεί μέχρι την ανωτέρω ημερομηνία, καθώς και ο χρόνος άσκησης, εφόσον η σχετική αίτηση έχει υποβληθεί μέχρι 31/12/2010 αλλά η εξόφληση έγινε μεταγενέστερα, λόγω του ότι ο Τομέας δεν είχε γνωστοποιήσει την οφειλή στον ασφαλισμένο και εφόσον δεν υπάρχει υπαιτιότητα του αιτούντος.

2. Όσον αφορά στο συνυπολογισμό του χρόνου άσκησης με τους λοιπούς αναγνωριζόμενους χρόνους, πραγματικούς ή πλασματικούς, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 40 του πρόσφατα ψηφισθέντα νόμου 3996/2011 (ΦΕΚ Α, 170), από τα έτη ασφάλισης που αναγνωρίζονται με την εν λόγω ρύθμιση, αφαιρείται κάθε άλλος χρόνος, πραγματικός ή πλασματικός, που τυχόν έχει αναγνωρισθεί ή αναγνωρίζεται σε άλλο φορέα ασφάλισης, αρμοδιότητας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, το Δημόσιο, το NAT καθώς και στην αλλοδαπή, εφόσον ο χρόνος αυτός δεν αφορούσε υποχρεωτική υπαγωγή στην ασφάλιση και έχει αναγνωριστεί μετά από αίτηση του ενδιαφερόμενου (π.γ. αναγνώριση χρόνου άσκησης του υγειονομικού επαγγέλματος στην αλλοδαπή κ.λπ).

Συνεπώς, ο χρόνος άσκησης συνυπολογίζεται με τους λοιπούς χρόνους ασφάλισης που έχουν ήδη αναγνωριστεί ή θα αναγνωριστούν, ώστε το άθροισμά τους να μην υπερβαίνει το κατ' έτος οριζόμενο ανώτατο όριο, αφού σκοπός της εν λόγω ρύθμισης είναι η θέσπιση ενιαίων κανόνων ως προς τους αναγνωριζόμενους χρόνους, το σύνολο του χρόνου που μπορεί να αναγνωριστεί, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι αναγνωρίσεις, για το σύνολο των ασφαλιστικών οργανισμών.

Επισημαίνεται ότι, για λόγους ίσης μεταχείρισης μεταξύ των ασφαλισμένων, κρίθηκε αναγκαία η αφαίρεση τυχόν χρόνων που έχουν ήδη αναγνωριστεί, ώστε αθροιστικά χρόνοι που έχουν ήδη αναγνωριστεί και χρόνοι που πρόκειται να αναγνωριστούν να μην υπερβαίνουν το κατά έτος οριζόμενο ανώτατο όριο.

Επιπλέον, και κατά το παρελθόν, ο χρόνος άσκησης δικηγορίας, όπως προκύπτει και από τις διατάξεις του άρθρου 14 του ν. 1090/1980, στην περίπτωση που δεν είχε χωρήσει ασφάλιση αλλά αναγνωριζόταν μεταγενέστερα, συνυπολογιζόταν με το λοιπό πλασματικό χρόνο ασφάλισης που μπορούσαν να αναγνωρίσουν οι δικηγόροι, ώστε αθροιστικά να μην υπερβαίνει τα πέντε έτη ασφάλισης.

3. Όσον αφορά στο χαρακτηρισμό των ασφαλισμένων ως παλαιών ή νέων, στις περιπτώσεις που η ασφάλιση στο Τομέα Ασφάλισης Νομικών έχει χωρήσει μετά την 1/1/1993, η άσκηση όμως ανατρέχει σε χρονικό διάστημα πριν την 1/1/1993, οι ασφαλισμένοι που αναγνωρίζουν το χρόνο αυτό με αίτησή τους μετά την 1/1/1993 θα θεωρούνται ως νέοι ασφαλισμένοι, καθώς ο αναγνωριζόμενος χρόνος δεν ανατρέχει στο χρόνο που παρασχέθηκε η εργασία. Άλλωστε, δεδομένου ότι η αναγνώριση του χρόνου άσκησης μπορεί να γίνει οποιαδήποτε χρονική στιγμή, ακόμη και λίγο πριν από τη συνταξιοδότηση, οποιαδήποτε μεταβολή στο χαρακτηρισμό του ασφαλισμένου ως παλαιού ή νέου συνεπάγεται τον επανυπολογισμό των ασφαλιστικών εισφορών, γεγονός που προκαλεί σημαντική επιβάρυνση στη λειτουργία του Τομέα.

4. Το ύψος της εισφοράς που καταβάλλεται για την αναγνώριση του χρόνου άσκησης είναι η προβλεπόμενη από το άρθρο 14 του ν. 1090/1980 (εισφορά κάτω πενταετίας), εξυπακούεται όμως ότι σε περίπτωση που η αναγνώριση δεν έχει εξοφληθεί εντός της οριζόμενης προθεσμίας, θα επιβάλλονται οι προβλεπόμενες για τις καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές ποινές (αναπροσαρμογή ασφαλίστρου, πρόσθετα τέλη).

5. Τέλος, όσον αφορά στις περιπτώσεις που η αίτηση για την αναγνώριση του χρόνου άσκησης υποβλήθηκε πριν την κοινοποίηση του αριθ. Φ. 10041/10451/451/16-6-2011 εγγράφου μας, και έχει υποβληθεί μέχρι την ανωτέρω ημερομηνία και αίτηση συνταξιοδότηση ς, θεωρούμε ότι το θέμα πρέπει να τεθεί υπόψη της Διοικούσας Επιτροπής
Νομικών και του Διοικητικού Συμβούλιου του Ε.Τ.Α. Α., λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα εν λόγω πρόσωπα υπέβαλαν τη σχετική αίτηση αναγνώρισης και συνταξιοδότησης με την πεποίθηση ότι ο αναγνωριζόμενος χρόνος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος μέχρι 31/12/2010, ακόμη και εάν η αναγνώριση γίνει μετά την 1/1/2011.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ
Γ. ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗΣ